اصولا در طب زرتشت آزار رساندن به حيوانات كارى ناپسند و غير ملكوتى است ، اما حشره‌كشى و كشتن حيوانات موذى علاوه بر آنكه مذموم نبوده ، تاكيد بليغ در كشتن آنان گرديده ، كه بايد بدان رفتار شود . و در اغلب ابواب ونديداد فقرات چندى در اين دو موضوع آمده است ، منتهى چون براى آب و حرمت مخصوص به اين ماده اهميت فوق‌العاده قائل بودند ، و از حيوانى كه وجودش را در آب ( رودخانه و غيره ) واجب مىدانستند ، سك آبى بوده ( براى آنكه اين حيوان يا حيوانى كه در آب زندگى مىنموده ساير حيوانات موذيه را از بين مىبرده است ) ، بدين لحاظ يك باب از ابواب ونديداد كه باب چهاردهم است با هيجده فقره درباره سزاى زننده سگ آبى و مكافات قاتل آن و كفاره و ساير امور مربوطه به اين حيوان آمده ، كه خلاصه آن چنين است : " اگر كسى سگ آبى را بزند بيست هزار تازيانه بايد به او زده شود و ده هزار بسته هيزم خشك از چوب سخت و ده هزار بسته هيزم از چوب نرم كه از چوب اورواسن يا وهوگونه يا وهوكرته يا هذانپته ( شرح آنها در مبحث ضد عفونى بيايد ) يا از درخت خوشبوى ديگر براى نذر به آتش جهت كفاره روح خودش بايد بدهد . ( فقرات اول تا سوم ) . " اما كشنده سگ آبى بايد ده هزار دسته برسم ده هزار نذر هوم و شير پاك درست براى كفاره روح خودش بدهد . همچنين بايد ده هزار مار بر شكم رونده و ده هزار مار سگ شكل و ده هزار وزغ نفس‌كش و ده هزار وزغ آبى و بيست هزار مورچه گزنده را بكشد تا كفاره‌اش پاك شود . به همين نحو بايد ده هزار پشه جاهاى كثيف و ده هزار مگس كثيف را بكشد و ده هزار گودال براى غسل مس ميت در زمين بكند و چهارده آلت آتش روشن كنى براى روحانيون زرتشتى بسازد تا آنكه با پرهيزكارى خوب براى كفاره روح خودش